De opmars van 2006
In 2006 wordt de SP de grote winnaar: zeven zetels, met Antoine als lijsttrekker. De campagne draait om twee duidelijke standpunten: de Oostvlietpolder groen houden en geen Rijn‑Gouwelijn door de stad. Maar de coalitie houdt geen stand. “We werden onder druk gezet om toch voor de Rijn‑Gouwelijn te kiezen,” vertelt Antoine. “We stapten uit de coalitie. Daarna kwam er via een motie van wantrouwen een heel nieuw college.” Zijn politieke verhaal is verweven met zijn loopbaan bij Hewlett‑Packard. “HP was vormend voor mijn manier van werken. Open deuren, transparantie, kijken waar iemand het best tot zijn recht komt. Samenwerken was hét uitgangspunt.”
Binnenkomen bij de SP
Terug in Nederland heeft Antoine tijd over en wil hij iets maatschappelijks doen. “Ik liep het kantoor van de SP binnen, en als je daar binnenvliegt, kom je er niet meer uit.” Hij meldt zich aanvankelijk voor de kandidatencommissie. “Ze vonden me een rare vogel met mijn commerciële profiel.” Maar door zijn manier van werken groeit het vertrouwen en wordt hij eind 2005 lijsttrekker.
De eerste raadsperiode
Na het uiteenvallen van de coalitie in 2007 zet Antoine zich vastberaden in voor twee groepen: de woonwagenbewoners en de vuilnismannen. Over de woonwagenbewoners zegt hij: “Het stadsbestuur wilde het kamp aan het Trekvlietplein opheffen. Maar de raad steunde hen. Ik ben voor ze gaan staan en ben dat mijn hele raadsperiode blijven doen.” De vuilnismannen komen naar hem toe wanneer privatisering dreigt. “Ze wilden ambtenaar blijven. Ik staakte mee. Dat is me niet in dank afgenomen. Het doet me nog steeds pijn in het hart dat de stakingsleiders van toen ontslagen zijn.”
Bestuursakkoord en vertrouwen (2010–2014)
In 2010 wordt D66 de grote winnaar. Er komt een kort beleidsakkoord en een bestuursakkoord over hóe partijen samenwerken. Antoine kijkt met plezier terug. “Het was mijn leukste raadsperiode. Er was goed contact tussen partijen. Als SP konden wij het sociaal domein tot een succes maken en de VVD kreeg twee parkeergarages. Tegenwoordig zijn dat geldmachines; goed voor de stad.” Voor hem draait het om de manier van werken: “Open en transparant, zodat je mensen meeneemt. De participatie werd beter. Het vertrouwen nam toe.”
De nestor van de raad
Vanaf 2022 wordt Antoine nestor van de raad en voorzitter van de commissie Stedelijke Ontwikkeling. “Walter van Peijpe was lang nestor omdat ik er nog geen zin in had,” zegt hij met een glimlach. “Maar in 2018 was het zover. Door mijn ervaring kon ik meer dingen zeggen, beter gedragen ook.” Zijn achtergrond bij HP komt terug in hoe hij zijn rol ziet: “Samenwerken, mensen laten bloeien. Als je het eens bent over de doelstelling, kun je samen zoeken naar de beste oplossing en krijg je dingen voor elkaar. Ik geloof daar echt in.”
Schimmelwoningen en gestapelde signalen
Ook in de recente jaren blijft Antoine zich inzetten voor onderwerpen die bewoners direct raken.
“Mensen kwamen naar me toe over schimmel in hun woning. De corporaties deden weinig. We hebben toen de hele raad in beweging gekregen.” Er kwamen afspraken met de corporaties, maar in de praktijk blijven meldingen binnenkomen. “Dan bellen de mensen mij weer. En je voelt die verantwoordelijkheid om iets te doen.”
Verlies van een zetel
Na de verkiezingen van maart 2026 houdt de SP nog één zetel over. Daarmee eindigt na twintig jaar Antoine’s rol als raadslid. “Dat wilde ik nog wel,” zegt hij eerlijk. “Je doet dit werk naar eer en geweten. Verkiezingen zijn niet per se een beoordeling van of je het goed hebt gedaan, maar zo voelt het soms wel.” Het verantwoordelijkheidsgevoel is nog niet verdwenen. Als het interview bijna is afgelopen, zegt hij: “Nog eentje dan. De stedenband met Nagasaki. Ik ga daar misschien toch nog een technische vraag over stellen voor 31 maart.”
Een politieke loopbaan met vaste waarden
Terugkijkend ziet Antoine vooral een lijn in zijn werk: staan voor mensen die het nodig hebben, vasthouden aan vertrouwen en transparantie, en problemen oplossen door samen te werken.
Twintig jaar lang was hij raadslid en fractievoorzitter. Hij werd voorzitter van de commissie Stedelijke Ontwikkeling, lid van het Presidium, woordvoerder Onderwijs & Samenleving en lid van de vertrouwenscommissie. Zijn vertrek markeert het einde van een lange en betrokken periode in de Leidse gemeenteraad.
